Wat ik leerde van mijn verhaal.

Verhalen

Iedereen heeft zijn of haar verhaal en al die verhalen verklaren soms een heleboel en maken ook dat je met meer compassie naar iemand kunt kijken.

Er wordt ook nog wel eens een aangedikt verhaal vertelt door de media b.v. zoals dat van Glennis Grace na haar succesvolle optreden in ‘America’s got talent’.
Ellende wordt uitvergroot, waardoor de herrijzenis nog meer succes en victorie oplevert. Ook al was er misschien weinig ellende om te beginnen.
Glennis is al een aardig bekende zangeres in Nederland. Maar het verhaal vertelde veel dieptepunten, kommer en kwel.

Mijn verhaal.

Mijn verhaal heeft ook een dieptepunt, dat ik met je wil delen. Oordeel zelf of de herrijzenis victorie betekent. Het gaat volgens mij natuurlijk helemaal niet over victorie of succes, maar over wat je kunt leren van je verhaal.

Na een aantal jaren succesvol te hebben gezongen in verschillende ensembles, als soliste en lied zangeres, werd ik ontslagen uit het professionele Radiokoor waar ik een baan had, naast die solistische activiteiten.

Mijn ooit ‘gediagnosticeerde’ middenstem brak me op. Vlees noch vis. Ook al zong ik in de sopraan groep van het koor, de aanvankelijke hoge sopraan tonen werden minder en de lage alt tonen namen toe, maar bleken toch niet te passen in de alt groep van dit koor.

Ontslag

Na 20 jaar was het ‘adieu Radiokoor’. Dat was pijnlijk en ….wat ik me vooral nu nog meer realiseer, het was schaamtevol. Ik had jammerlijk gefaald en was afgewezen op mijn diepste eigenheid. En ook al sprak ik stoer, dat ik meer was dan een zangeres, ja zeker waar, maar toch raakte het mijn wezen en ik durf er pas nu zo open over te schrijven en te spreken.

‘Ga maar een outplacement doen’ kreeg ik te horen. Enig idee wat dat is? Nou….ik had geen idee, toen!

Maar oké, optimistische positivo als ik ben, stortte ik me daar ook wel weer in. En wat denk je? Ik vond het heel interessant! Ik leerde veel over drive, over waarden, over doelen en wensen en zingeving. En ik zou na een stukje rouw over het verlies van deze baan, als een ‘Phoenix’ herrijzen uit de as. Wie wil dat niet?

Ik wilde er i.i.g. meer over leren. Dus deed ik een coach opleiding. En ik leerde mezelf nog beter kennen en kreeg mooie tools en handvatten om met mensen te werken aan hun innerlijke drijfveren en alles wat daarbij komt kijken.

En ik beef zingen en werken aan mijn stem. Natuurlijk wat dacht je wat! Als alt mezzo gaf ik leuke concerten. Muziek is en blijft heel belangrijk in mijn leven.

Ik ging musici coachen, sprekers en zangers. Ik schreef een boek en werd geen slachtoffer, maar pakte aan.

En toch merk ik nu pas de impact op mijn gevoel van zekerheid over mezelf. Tussen zangers en oud collega’s betrapte ik mezelf stiekem op een gevoel van mislukking. Ik schaamde me kapot. Hoe iedereen ook vol lof was over de dingen waar ik nu mee bezig ben. Alsof ik minder zou zijn, omdat ik niet meer in het radiokoor zong. Alsof je alleen wat waard bent als je zingt. Het moet toch niet gekker worden?! En toch….

Wat ik leerde

Pas nu kijk ik deze draak regelrecht in de ogen. Juist door mijn verhaal en ‘mislukking’ met jullie te delen. En dat is direct wat ik dus leerde van mijn verhaal. Ook al had ik gerouwd, gewerkt aan mezelf en was ik geen slachtoffer geworden en was ik niet zielig. Het voorval had natuurlijk veel impact en dat mag, dat is logisch! En door het te vertellen laat ik mijn kwetsbaarheid toe.

Afgewezen worden geeft een gevoel van mislukking. En niemand anders dan jezelf kan dat gevoel wegnemen. Pas nu ik dit mezelf nog meer durf toe geven, kwetsbaar durf te zijn en kan delen wat dit deed met me, voel ik opluchting en nog veel meer zekerheid over wat ik nu allemaal doe en vooral over wie ik ben.

Kijk je draak in de ogen en gun jezelf tijd!

Soms kan dit pas na langere tijd, je draak echt  recht in de ogen kijken. Soms durf je niet en kijk je toch graag net nog een beetje weg.

En ook de Phoenix vliegt misschien niet zomaar weer uit op volle kracht. Maar ze vliegt wel weer steeds hoger en vrijer na verloop van tijd en inzicht met en op de kracht van kwetsbaarheid.

Dit is wat ik leerde van mijn verhaal. Toegeven dat je kwetsbaar bent, geeft kracht!

Wat is jouw verhaal en wat zou je willen delen daarover? Laat een reactie achter onder dit blog en je maakt kans op mijn boek Stembalans.

Ik lees het graag!

Klankvolle groet, Marjolein.

 

Marjolein Koetsier
Zangeres, presentatie- en stemcoach, carrièrecoach voor musici. Auteur Stembalans, over de stem als instrument voor persoonlijke ontwikkeling.
  1. Avatar
    Jolanda Beantwoorden

    Ha Marjolein,

    Erg bedankt voor het delen van je verhaal! Heel mooi.
    Het raakt me! Ik herken het in het klein. Ik heb veel gezongen als amateur, met veel plezier. Totdat ik in een kamerkoor een zeer kritische dirigent trof, die altijd onzuiverheid hoorde (is ook heel vervelend, dat begrijp ik helemaal) en ons ging ‘testen’, twee aan twee. Elke repetitieavond werd er strijd gevoerd om de zuiverheid beter te krijgen op een voor mij vervelende manier.
    En daar ben ik onzeker van geworden in het zingen. Ik deed het met zoveel plezier, maar wilde ook goed zijn….
    Ook later in een goed kamerkoor kreeg ik feedback (op een prettige manier, dat wel), waar ik onzeker door werd en ik weet zeker dat dit een vicieuze cirkel was.
    Want techniek is belangrijk, maar vrijheid en blijheid nog veel belangrijker.
    Daarom heb ik heel lang niet gezongen.

    Enige tijd geleden heb ik een sessie ‘stembevrijding’ meegemaakt; heerlijk was dat zeg! Binnenkort tijd voor meer….
    Want er moet gezongen worden!

    Hartelijke groet,
    Jolanda

    • Marjolein Koetsier
      Marjolein Koetsier Beantwoorden

      Dank voor je reactie, Jolanda! Herkenbare situaties, die je schetst. Veel zangleerlingen van me hebben soortgelijks ook meegemaakt. Zang techniek is altijd een middel tot…. Nooit doel op zich. En vrijheid om beter uit te drukken zou het resultaat moeten zijn. Wat fijn dat je via ‘stembevrijding’ weer iets hebt mogen ervaren van die vrijheid. Heel veel plezier met het mooiste dat er is: Zingen! Grtjs, Marjolein

  2. Avatar
    Peter Beantwoorden

    Wow, Marjolein, wat een prachtig verhaal! En ook zo herkenbaar. Als muzikant heb ik iets vergelijkbaars meegemaakt. Noodgedwongen uitgerangeerd uit een circuit van klassieke muziek met bekende orkesten en musici, ben ik mijn eigenheid gaan ontdekken. Na een periode met mooie eigen stukken in mijn duo Wood & Winds, kom ik nu terecht in de volledig vrije improvisatie met mijn nieuwe groep Kaleidoscope. Heerlijk om te doen!
    En ook ik heb sinds mijn muzikale crisis 15 jaar geleden een pad gevolgd van persoonlijke ontwikkeling en heling. Daardoor kan ik nu een meditatiegroep leiden, mensen coachen en klankhealings geven. Ik ben waar ik moet zijn en dat maakt me heel dankbaar. Liefs, Peter.

    • Marjolein Koetsier
      Marjolein Koetsier Beantwoorden

      Ha Peter dank voor je reactie, het is best eng om zo’n allesbehalve succesverhaal te delen. Wat mooi hoe jij jouw eigenheid weer hebt gevonden. Bij mij is het ook 15 jaar geleden. Ja soms ontstaat er toch weer iets moois. Zo voel ik het ook hoor. Zo veel bijzonders mee mogen maken sinds dit debacle! En zoveel mensen mogen helpen! Dat vind ik toch ook heel fijn!

Laat een bericht achter

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.